Attitude of Gratitude
Attitude of Gratitude.
❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️
കൃതജ്ഞതയുടെ കാഴ്ചപ്പാട്
‘കൂടുതൽ’ എന്ന ക്ഷീണത്തിൽ നിന്ന് ‘ഇപ്പോൾ’ എന്ന സന്തോഷത്തിലേക്ക്
മനുഷ്യൻ ശരിക്കും എപ്പോഴാണ് ക്ഷീണിക്കുന്നത്?
വളരെ അധികം ജോലി ചെയ്യുമ്പോഴാണോ? അനവധി ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ ഏറ്റെടുക്കുമ്പോഴാണോ? ജീവിതത്തിന്റെ പ്രയാസകരമായ വഴികളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുമ്പോഴാണോ?
ഇവയെല്ലാം ക്ഷീണിപ്പിക്കും. പക്ഷേ മനുഷ്യനെ ഏറ്റവും ആഴത്തിൽ ക്ഷീണിപ്പിക്കുന്നത് മറ്റൊന്നാണ് — എപ്പോഴും എന്തെങ്കിലും എത്തിപ്പിടിക്കാൻ ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന മനസ്സ്.
അടുത്ത പ്രമോഷൻ കിട്ടിയാൽ സന്തോഷിക്കാം.
അടുത്ത ബന്ധം ജീവിതത്തെ പൂർണമാക്കും.
അടുത്ത വീടു കിട്ടിയാൽ സമാധാനമുണ്ടാകും.
അടുത്ത വിജയം വന്നാൽ ജീവിതം അർഥവത്താകും.
കുറച്ചു കൂടി പണം, കുറച്ചു കൂടി അംഗീകാരം, കുറച്ചു കൂടി സൗന്ദര്യം, കുറച്ചു കൂടി സ്വാധീനം…
ഇങ്ങനെ ജീവിതം മുഴുവൻ നാം കൈവരിക്കാത്ത നാളെയിലേക്ക് കൈ നീട്ടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
അപ്പോഴാണ് അമേരിക്കൻ എഴുത്തുകാരിയായ എം. ജെ. റയൻ തന്റെ Attitudes of Gratitude എന്ന കൃതിയിലൂടെ അതീവ ലളിതവും എന്നാൽ വിപ്ലവകരവുമായ ഒരു സന്ദേശം നമ്മുടെ മുന്നിൽ വയ്ക്കുന്നത്:
“നിനക്കാവശ്യമായതെല്ലാം ഇതിനകം തന്നെ നിന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഉണ്ടാകാം. അതിനെ കാണാൻ മാത്രം നീ പഠിക്കണം.”
ഇത് കൂടുതൽ സമ്പാദിക്കാനുള്ള പുസ്തകമല്ല.
കൂടുതൽ വിജയിക്കാനുള്ള മാനുവലുമല്ല.
എപ്പോഴും ചിരിക്കാനുള്ള ഉപദേശവുമല്ല.
ജീവിതത്തെ കാണുന്ന നമ്മുടെ കണ്ണുകൾ മാറ്റാനുള്ള ഒരു ക്ഷണമാണ് ഇത്.
നാം തളരുന്നത് ജോലികൊണ്ടല്ല; നിരന്തരമായ ‘എത്തിച്ചേരലിന്റെ ഓട്ടം’ കൊണ്ടാണ്
ഒരു മനുഷ്യൻ ദിവസം മുഴുവൻ കഠിനമായി പ്രവർത്തിച്ചാലും സന്തോഷവാനായിരിക്കാം. എന്നാൽ മറ്റൊരാൾ വലിയ ജോലിയൊന്നും ചെയ്യാതിരുന്നിട്ടും നിരന്തരം ക്ഷീണിതനായിരിക്കും.
കാരണം ശാരീരിക അധ്വാനത്തേക്കാൾ വലിയൊരു ഭാരമുണ്ട്:
“ഞാൻ ഇതുവരെ മതിയായിട്ടില്ല” എന്ന ചിന്തയുടെ ഭാരം.
ഇന്നത്തെ ലോകം നിരന്തരം നമ്മോടു പറയുന്നു:
നിങ്ങൾ ഇപ്പോഴുള്ളതുപോലെ മതിയല്ല.
നിങ്ങൾക്കുള്ളത് മതിയല്ല.
മറ്റുള്ളവരുമായി താരതമ്യം ചെയ്യൂ.
കൂടുതൽ നേടൂ.
കൂടുതൽ മനോഹരമാകൂ.
കൂടുതൽ പ്രശസ്തരാകൂ.
കൂടുതൽ സമ്പന്നരാകൂ.
മറ്റൊരാളുടെ ജീവിതം പോലെ നിങ്ങളുടെ ജീവിതവും ആക്കൂ.
ഈ നിരന്തരമായ സന്ദേശങ്ങൾ മനുഷ്യന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു വലിയ കുറവിന്റെ ബോധം സൃഷ്ടിക്കുന്നു.
“ഞാൻ ഇപ്പോൾ ജീവിക്കുന്ന ജീവിതം മതിയല്ല; യഥാർത്ഥ ജീവിതം അടുത്ത ഘട്ടത്തിൽ തുടങ്ങും” എന്ന് നാം വിശ്വസിക്കുന്നു.
അതാണ് ക്ഷീണത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ കാരണം.
എന്നാൽ ജീവിതം ഒരിക്കലും അവസാനമായി എത്തിച്ചേരേണ്ട ഒരു റെയിൽവേ സ്റ്റേഷൻ അല്ല. “അവിടെ എത്തിക്കഴിഞ്ഞാൽ ഇനി സന്തോഷം മാത്രം” എന്നൊരു സ്ഥലമില്ല.
ജീവിതം ജീവിക്കപ്പെടേണ്ടത് ഇവിടെയാണ്. ഇപ്പോഴാണ്.
കൃതജ്ഞത ഒരു വികാരമല്ല; പരിശീലിക്കേണ്ട ഒരു കഴിവാണ്
“ഇന്ന് എനിക്ക് കൃതജ്ഞത തോന്നുന്നില്ല” എന്ന് നാം പലപ്പോഴും പറയാറുണ്ട്.
എന്നാൽ റയന്റെ ഏറ്റവും ശക്തമായ ആശയം ഇതാണ്:
കൃതജ്ഞത തോന്നുന്ന നിമിഷത്തിനായി കാത്തിരിക്കേണ്ടതില്ല. കൃതജ്ഞത തിരഞ്ഞെടുക്കാം.
നാം ശരീരം ശക്തിപ്പെടുത്താൻ വ്യായാമം ചെയ്യുന്നു. ആദ്യം അത് ബുദ്ധിമുട്ടായിരിക്കും. എന്നാൽ ദിവസങ്ങൾ കഴിയുമ്പോൾ പേശികൾ ശക്തമാകും.
അതുപോലെ തന്നെ കൃതജ്ഞതയും ഒരു മാനസിക പേശിയാണ്.
ആദ്യം നാം അന്വേഷിക്കണം.
പിന്നീട് ശ്രദ്ധിക്കാൻ പഠിക്കണം.
പിന്നീട് അത് സ്വാഭാവികമാകും.
ഉദാഹരണത്തിന്, ഓരോ രാത്രിയും ഉറങ്ങുന്നതിനുമുമ്പ് മൂന്നു കാര്യങ്ങൾ എഴുതാം:
ഇന്ന് എന്നെ സന്തോഷിപ്പിച്ചത് എന്ത്?
ഇന്ന് ആരാണ് എനിക്ക് നന്മ ചെയ്തത്?
ഇന്ന് സാധാരണയായി തോന്നിയെങ്കിലും യഥാർത്ഥത്തിൽ വലിയ അനുഗ്രഹമായിരുന്നത് എന്ത്?
ആദ്യദിവസം മറുപടി കണ്ടെത്താൻ ബുദ്ധിമുട്ടായേക്കാം.
പക്ഷേ ദിവസങ്ങൾ കഴിയുമ്പോൾ മനസ്സ് മാറിത്തുടങ്ങും.
മുമ്പ് കാണാതെ പോയ കാര്യങ്ങൾ കാണാൻ തുടങ്ങും:
രാവിലെ കിട്ടിയ ഒരു ചായ.
ഒരു സുഹൃത്തിന്റെ സന്ദേശം.
മഴയുടെ ശബ്ദം.
വീട്ടിൽ കാത്തിരിക്കുന്ന ഒരാൾ.
ഒരു കുട്ടിയുടെ ചിരി.
പ്രശ്നസമയത്ത് സഹായിച്ച ഒരാൾ.
ശ്വാസമെടുക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു പുതിയ പ്രഭാതം.
കൃതജ്ഞത ജീവിതത്തിൽ പുതിയ കാര്യങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുന്നില്ല; ഇതിനകം ഉള്ള നല്ല കാര്യങ്ങൾ കാണാനുള്ള കഴിവാണ് സൃഷ്ടിക്കുന്നത്.
കൃതജ്ഞത പ്രയാസങ്ങളെ നിഷേധിക്കുന്നില്ല
കൃതജ്ഞതയെക്കുറിച്ച് ഒരു വലിയ തെറ്റിദ്ധാരണയുണ്ട്.
“എല്ലാം നല്ലതാണ്” എന്ന് സ്വയം പറഞ്ഞുകൊണ്ട് വിഷമം മറച്ചുവയ്ക്കുന്നതാണ് കൃതജ്ഞത എന്ന് ചിലർ കരുതുന്നു.
അല്ല.
ജീവിതത്തിൽ വേദനയുണ്ട്.
നഷ്ടങ്ങളുണ്ട്.
രോഗങ്ങളുണ്ട്.
പരാജയങ്ങളുണ്ട്.
വഞ്ചനകളുണ്ട്.
വേർപാടുകളുണ്ട്.
ഇവയൊന്നും കൃതജ്ഞത ഇല്ലാതാക്കുന്നില്ല.
കൃതജ്ഞത നമ്മോട് പറയുന്നത്:
“വേദന ഇല്ല എന്ന് പറയരുത്; പക്ഷേ വേദന മാത്രമാണ് സത്യം എന്നും പറയരുത്.”
ഒരു ജീവിതത്തിൽ ഇരുട്ടും വെളിച്ചവും ഒരുമിച്ച് നിലനിൽക്കാം.
കണ്ണീരൊഴുക്കുന്ന ഒരാൾക്ക് പോലും നന്ദിയുള്ള ഓർമ്മകളുണ്ടാകാം.
പ്രതിസന്ധിയിലൂടെ കടന്നുപോകുന്ന ഒരാൾക്ക് പോലും സ്നേഹിക്കുന്ന ആളുകളുടെ സാന്നിധ്യം അനുഭവിക്കാം.
നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരാൾക്ക് പോലും ഒരിക്കൽ ലഭിച്ച അനുഗ്രഹത്തെ ഓർത്ത് നന്ദി പറയാം.
കൃതജ്ഞത ദുഃഖത്തെ ഇല്ലാതാക്കുന്നില്ല.
പക്ഷേ ദുഃഖത്തിന് നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്റെ അവസാന വാക്ക് പറയാനുള്ള അധികാരം നൽകുന്നില്ല.
ഇരുട്ടിനൊപ്പം വെളിച്ചവും കാണുന്ന കണ്ണുകൾ
ഒരു മുറിയിൽ ചെറിയൊരു മെഴുകുതിരി കത്തിച്ചാൽ ഇരുട്ട് പൂർണമായും ഇല്ലാതാകില്ല. എന്നാൽ ആ ചെറിയ വെളിച്ചം മുറിയുടെ സ്വഭാവം മാറ്റും.
കൃതജ്ഞതയും അതുപോലെയാണ്.
ഒരു വലിയ പ്രതിസന്ധിയുടെ നടുവിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ “എനിക്ക് നന്ദിയുള്ള എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടോ?” എന്ന് ചോദിക്കുന്നത് പ്രശ്നത്തെ നിസ്സാരമാക്കലല്ല.
അത് മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിലെ വെളിച്ചം സംരക്ഷിക്കലാണ്.
ചിലപ്പോഴൊക്കെ കൃതജ്ഞതയുടെ വാക്കുകൾ വളരെ ചെറിയതായിരിക്കും:
“ഈ ദിവസം എങ്കിലും കഴിഞ്ഞു.”
“എനിക്ക് ഇപ്പോഴും പ്രതീക്ഷയുണ്ട്.”
“എനിക്ക് സഹായിക്കാൻ ഒരാൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.”
“ഞാൻ ഇപ്പോഴും ജീവിച്ചിരിക്കുന്നു.”
ഇത്തരം ചെറിയ നന്ദികളാണ് പലപ്പോഴും വലിയ ജീവിതശക്തിയായി മാറുന്നത്.
താരതമ്യം: കൃതജ്ഞതയുടെ ഏറ്റവും വലിയ ശത്രു
മറ്റൊരാളുടെ ജീവിതം നോക്കി സ്വന്തം ജീവിതത്തിന്റെ മൂല്യം അളക്കാൻ തുടങ്ങിയാൽ സന്തോഷം വളരെ വേഗം അപ്രത്യക്ഷമാകും.
സോഷ്യൽ മീഡിയയുടെ കാലത്ത് ഈ പ്രശ്നം കൂടുതൽ രൂക്ഷമാണ്.
മറ്റൊരാളുടെ:
മനോഹരമായ യാത്രകൾ,
ആഡംബര വീടുകൾ,
വിജയങ്ങൾ,
സന്തോഷകരമായ കുടുംബചിത്രങ്ങൾ,
തൊഴിൽ നേട്ടങ്ങൾ
എല്ലാം നാം കാണുന്നു.
പക്ഷേ അവരുടെ ജീവിതത്തിലെ ഭയങ്ങൾ, പരാജയങ്ങൾ, ഏകാന്തതകൾ, സാമ്പത്തിക സമ്മർദങ്ങൾ, ബന്ധങ്ങളിലെ മുറിവുകൾ — ഇവ സാധാരണയായി നാം കാണുന്നില്ല.
നാം ചെയ്യുന്ന ഏറ്റവും അപകടകരമായ കാര്യം ഇതാണ്:
മറ്റൊരാളുടെ ജീവിതത്തിലെ മികച്ച നിമിഷങ്ങളെ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും മോശം നിമിഷങ്ങളുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുന്നു.
റയന്റെ ചിന്തയിൽ, താരതമ്യം ഒരു സ്വയംനിഷേധമാണ്.
“അവനെപ്പോലെ ഞാൻ അല്ല” എന്ന് പറയുന്ന ഓരോ നിമിഷവും നാം സ്വന്തം ജീവിതത്തിന്റെ അതുല്യത മറക്കുന്നു.
കൃതജ്ഞത ചോദിക്കുന്നത് മറ്റൊരു ചോദ്യമാണ്:
“അവന് എന്തുണ്ട്?” എന്നല്ല.
“എനിക്ക് എന്തൊക്കെയുണ്ട്?” എന്നാണ്.
മറ്റൊരാളുടെ തോട്ടത്തിലെ പൂക്കൾ എണ്ണുന്നതിന് പകരം സ്വന്തം മുറ്റത്തെ പൂക്കൾ കാണാൻ തുടങ്ങുക.
അതിലാണ് സമാധാനം.
കൃതജ്ഞത ശ്രദ്ധയുടെ ഒരു കല
കൃതജ്ഞത മഹത്തായ സംഭവങ്ങളിൽ മാത്രമല്ല ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നത്.
അത് പലപ്പോഴും വളരെ ചെറിയ നിമിഷങ്ങളിലാണ്.
രാവിലെ ജനാലയിലൂടെ വീഴുന്ന സൂര്യപ്രകാശത്തിൽ.
മഴയ്ക്കുശേഷമുള്ള മണ്ണിന്റെ ഗന്ധത്തിൽ.
അമ്മയുടെ കൈയിലെ ഭക്ഷണത്തിൽ.
ഒരു പഴയ സുഹൃത്തിന്റെ ഫോൺവിളിയിൽ.
വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങിവരുമ്പോൾ കാത്തിരിക്കുന്ന ഒരാളിൽ.
ഒരു കുട്ടിയുടെ നിയന്ത്രണമില്ലാത്ത ചിരിയിൽ.
പ്രശ്നം ജീവിതത്തിൽ സൗന്ദര്യം ഇല്ലാത്തതല്ല.
പ്രശ്നം നാം വളരെ തിരക്കിലാണ്.
നാം ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
അടുത്ത ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക്.
അടുത്ത മീറ്റിംഗിലേക്ക്.
അടുത്ത ഉത്തരവാദിത്തത്തിലേക്ക്.
അടുത്ത വിജയത്തിലേക്ക്.
ആ ഓട്ടത്തിൽ ജീവിതം നൽകുന്ന ചെറിയ സമ്മാനങ്ങൾ നമുക്ക് കാണാതെ പോകുന്നു.
കൃതജ്ഞത നമ്മെ നിർത്തുന്നു.
ഒരു നിമിഷം ശ്വാസം എടുക്കാൻ പറയുന്നു.
ചുറ്റും നോക്കാൻ പറയുന്നു.
“ഇത് കണ്ടോ? ഇത് നിന്റെ ജീവിതത്തിൽ മുമ്പേ ഉണ്ടായിരുന്നു” എന്ന് പറയുന്നു.
സന്തോഷം കൃതജ്ഞതയുടെ ഫലമല്ല; കൃതജ്ഞതയാണ് സന്തോഷത്തിന്റെ തുടക്കം
നാം സാധാരണയായി ഇങ്ങനെ ചിന്തിക്കുന്നു:
ആദ്യം സന്തോഷം വരട്ടെ → പിന്നീട് നന്ദി പറയാം.
റയന്റെ ചിന്ത അതിനെ മറിച്ചിടുന്നു:
ആദ്യം നന്ദി പറയാൻ പഠിക്കുക → സന്തോഷം പതുക്കെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വരും.
എന്തുകൊണ്ട്?
കാരണം നാം ശ്രദ്ധിക്കുന്നതിനെ നമ്മുടെ മനസ്സ് വലുതാക്കുന്നു.
പ്രശ്നങ്ങൾ മാത്രം ശ്രദ്ധിച്ചാൽ പ്രശ്നങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ലോകമാണ് കാണുന്നത്.
കുറവുകൾ മാത്രം ശ്രദ്ധിച്ചാൽ ജീവിതം കുറവുകളാൽ നിറഞ്ഞതായി തോന്നും.
ഭീഷണികൾ മാത്രം ശ്രദ്ധിച്ചാൽ ലോകം ഭയപ്പെടുത്തുന്നതായി തോന്നും.
പക്ഷേ നന്മകൾ ശ്രദ്ധിക്കാൻ പരിശീലിച്ചാൽ നന്മകൾ കാണാൻ തുടങ്ങും.
അതിനാൽ കൃതജ്ഞത യാഥാർഥ്യത്തിൽ നിന്ന് ഓടിപ്പോകൽ അല്ല.
യാഥാർഥ്യത്തിന്റെ നല്ല വശങ്ങളും തിരിച്ചറിയാനുള്ള പരിശീലനമാണ്.
ദിവസേന കൃതജ്ഞത അഭ്യസിക്കാൻ ചില ലളിതമായ മാർഗങ്ങൾ
1. രാവിലെ ഒരു നന്ദിയോടെ ദിവസം തുടങ്ങുക
എഴുന്നേറ്റ ഉടൻ ഫോൺ പരിശോധിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് ഒരു കാര്യം പറയുക:
“ഇന്ന് എനിക്ക് ലഭിച്ചിരിക്കുന്ന ഈ പുതിയ ദിവസത്തിന് നന്ദി.”
ദിവസത്തിന്റെ ദിശ മാറ്റാൻ ചിലപ്പോൾ ഇത്ര മാത്രം മതി.
2. നന്ദി ഡയറി എഴുതുക
ദിവസവും അഞ്ച് കാര്യങ്ങൾ എഴുതേണ്ടതില്ല. മൂന്നു മതി. ചില ദിവസങ്ങളിൽ ഒന്ന് മാത്രം മതി.
പ്രധാന കാര്യം എണ്ണം അല്ല.
ശ്രദ്ധയാണ്.
3. ആളുകളോട് നന്ദി പറയുക
നന്ദി പറയാതെ പോകുന്ന നിരവധി ആളുകളുണ്ട് നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ:
ഭാര്യ, ഭർത്താവ്, മാതാപിതാക്കൾ, മക്കൾ, അധ്യാപകർ, സഹപ്രവർത്തകർ, ഡ്രൈവർമാർ, തൊഴിലാളികൾ, സുഹൃത്തുക്കൾ.
ഒരു യഥാർത്ഥ “നന്ദി” ഒരു മനുഷ്യന്റെ ദിവസം മാറ്റിയേക്കാം.
4. പരാതിയെ മാറ്റി ചോദ്യമാക്കുക
“എനിക്ക് ഇത് ഇല്ല” എന്ന് പറയുന്നതിന് പകരം ചോദിക്കുക:
“എനിക്ക് ഇപ്പോൾ എന്തുണ്ട്?”
“എന്റെ ജീവിതത്തിൽ എന്താണ് തെറ്റായത്?” എന്നതിനൊപ്പം ചോദിക്കുക:
“ഇപ്പോഴും ശരിയായി നിലനിൽക്കുന്നത് എന്താണ്?”
5. പ്രതിസന്ധിക്കുള്ളിൽ പഠനത്തെ കണ്ടെത്തുക
ഓരോ ദുരിതത്തിനും ഉടൻ അർത്ഥമുണ്ടാകണമെന്നില്ല. എല്ലാ നഷ്ടങ്ങൾക്കും “നന്ദി” പറയാനും കഴിയില്ല.
പക്ഷേ സമയം കഴിഞ്ഞ് ചോദിക്കാം:
“ഈ അനുഭവം എന്നെ എന്താണ് പഠിപ്പിച്ചത്?”
ചില മുറിവുകൾ നമ്മെ തകർക്കും.
ചില മുറിവുകൾ നമ്മെ മാറ്റും.
ആ മാറ്റത്തിൽ ഒരു ദിവസം നമുക്ക് അർത്ഥം കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞേക്കാം.
“കൂടുതൽ” എന്ന ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് “മതിയുണ്ട്” എന്ന ബോധത്തിലേക്ക്
കൃതജ്ഞത മനുഷ്യനെ ലക്ഷ്യങ്ങളില്ലാത്തവനാക്കുന്നില്ല.
അത് പുരോഗതിക്കെതിരല്ല.
സ്വപ്നങ്ങൾക്കുമെതിരല്ല.
വിജയത്തിനുമെതിരല്ല.
പക്ഷേ അത് ഒരു നിർണായകമായ വ്യത്യാസം പഠിപ്പിക്കുന്നു.
ലക്ഷ്യങ്ങൾ പിന്തുടരുക; പക്ഷേ സന്തോഷത്തെ നാളെയിലേക്ക് മാറ്റിവെക്കരുത്.
കൂടുതൽ നേടാം.
മികച്ചവനാകാം.
വലിയ സ്വപ്നങ്ങൾ കാണാം.
പക്ഷേ ഓരോ നേട്ടത്തിനും മുമ്പ് ജീവിക്കാൻ പഠിക്കുക.
കാരണം ജീവിതം നമ്മോട് എപ്പോഴും “ഇനി കുറച്ചുകൂടി കഴിഞ്ഞാൽ സന്തോഷിക്കാം” എന്ന് പറയുന്നില്ല.
നാം തന്നെയാണ് അങ്ങനെ തീരുമാനിക്കുന്നത്.
കൃതജ്ഞത ആ തീരുമാനം മാറ്റുന്നു.
അത് പറയുന്നു:
“എനിക്ക് ഇനിയും ആഗ്രഹങ്ങളുണ്ട്.
എനിക്ക് ഇനിയും സ്വപ്നങ്ങളുണ്ട്.
എനിക്ക് ഇനിയും മുന്നോട്ട് പോകണം.
പക്ഷേ ഞാൻ ഇപ്പോഴുള്ള ജീവിതത്തെ നിരസിക്കില്ല.”
ഇതാണ് യഥാർത്ഥ സമൃദ്ധി.
കൃതജ്ഞത നമ്മെ നല്ലവരാക്കുന്നു
കൃതജ്ഞതയുടെ ഏറ്റവും വലിയ അത്ഭുതം നമുക്ക് കൂടുതൽ സന്തോഷം നൽകുന്നതു മാത്രമല്ല.
അത് നമ്മെ മാറ്റുന്നു.
കൃതജ്ഞനായ മനുഷ്യൻ കൂടുതൽ ശ്രദ്ധയുള്ളവനാകുന്നു.
മറ്റുള്ളവരുടെ സഹായം തിരിച്ചറിയാൻ പഠിക്കുന്നു.
ബന്ധങ്ങളുടെ മൂല്യം മനസ്സിലാക്കുന്നു.
തനിക്കു ലഭിച്ച അവസരങ്ങളുടെ ഉത്തരവാദിത്തം തിരിച്ചറിയുന്നു.
അങ്ങനെ കൃതജ്ഞത സ്വഭാവമായി മാറുന്നു.
കൃതജ്ഞനായ മനുഷ്യൻ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് മാത്രം സ്വീകരിക്കുന്നില്ല; ജീവിതത്തിലേക്ക് എന്തെങ്കിലും തിരികെ നൽകാനും തുടങ്ങുന്നു.
അതുകൊണ്ടാണ് കൃതജ്ഞത സന്തോഷത്തിലേക്കുള്ള വഴി മാത്രമല്ലാത്തത്.
അത് ഒരു നല്ല മനുഷ്യനാകാനുള്ള വഴിയാണ്.
അവസാനമായി: ജീവിതം അപൂർണമാണെങ്കിലും അത് അമൂല്യമാണ്
ഒരുപക്ഷേ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ ഇപ്പോഴും പരിഹരിക്കപ്പെടാത്ത പ്രശ്നങ്ങളുണ്ടാകാം.
ചില സ്വപ്നങ്ങൾ പൂർത്തിയാകാതെ ഇരിക്കാം.
ചില ബന്ധങ്ങൾ തകർന്നിരിക്കാം.
ചില ലക്ഷ്യങ്ങൾ വളരെ അകലെയായിരിക്കാം.
ചില ദിവസങ്ങൾ വളരെ ഇരുണ്ടതായിരിക്കാം.
എന്നിരുന്നാലും, അതിനിടയിലും ചോദിക്കാം:
“ഇന്ന് നന്ദി പറയാൻ എനിക്ക് ഒരു കാര്യം ഉണ്ടോ?”
ആദ്യ ദിവസം മറുപടി ചെറിയതായിരിക്കാം.
ഒരു ശ്വാസം.
ഒരു ചിരി.
ഒരു ഓർമ്മ.
ഒരു സുഹൃത്ത്.
ഒരു പ്രഭാതം.
പക്ഷേ ആ ചെറിയ ഉത്തരങ്ങളാണ് ജീവിതത്തെ മാറ്റിത്തുടങ്ങുന്നത്.
കാരണം കൃതജ്ഞത ഒരു നിമിഷത്തെ അലങ്കരിക്കുന്ന വികാരമല്ല.
അത് ജീവിതത്തെ കാണുന്ന ഒരു പുതിയ രീതിയാണ്.
സന്തോഷം എവിടെയോ ദൂരെയിരിക്കുന്ന ഒരു ലക്ഷ്യസ്ഥാനമല്ലെന്ന് അത് നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു.
ജീവിതം മുഴുവൻ തേടിനടന്നിരുന്ന സമാധാനത്തിന്റെ ചില ഭാഗങ്ങൾ ഇതിനകം നമ്മുടെ കൈകളിലുണ്ടാകാമെന്ന് അത് പറയുന്നു.
അതിനാൽ നമുക്ക് കുറച്ചുനേരം നിർത്താം.
ഓട്ടം കുറയ്ക്കാം.
ചുറ്റും നോക്കാം.
കൈവരിക്കാനാവാത്ത നാളെയിലേക്ക് മാത്രം കൈ നീട്ടുന്നതിന് മുമ്പ്, ഇന്ന് നമ്മുടെ കൈകളിൽ ഇതിനകം ഉള്ളതിനെ ഒന്നു സ്പർശിച്ചു നോക്കാം.
അപ്പോൾ ഒരുപക്ഷേ നാം കണ്ടെത്തും:
“എനിക്ക് എല്ലാം ലഭിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ നന്ദിയുള്ളവനായില്ല.
എനിക്ക് ലഭിച്ചിരിക്കുന്നതിനെ കാണാൻ പഠിച്ചപ്പോൾ എന്റെ ജീവിതം സമ്പന്നമായി.”
അതായിരിക്കാം കൃതജ്ഞതയുടെ ഏറ്റവും വലിയ സമ്മാനം.
നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് പുതിയ അനുഗ്രഹങ്ങൾ കൊണ്ടുവരുന്നത് മാത്രമല്ല അത് ചെയ്യുന്നത്.
ഇതിനകം അനുഗ്രഹമായി നമ്മുടെ മുന്നിലുണ്ടായിരുന്ന ജീവിതത്തെ തിരിച്ചറിയാൻ അത് നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു.
അവസാനം, സന്തോഷത്തിന്റെ വാതിൽ തുറക്കാൻ നമുക്ക് ലോകം മുഴുവൻ കീഴടക്കേണ്ടതില്ല.
ഒരുപക്ഷേ ഒരു നിമിഷം നിർത്തി പറയാൻ പഠിച്ചാൽ മതി—
“എനിക്ക് ഇപ്പോഴും ആഗ്രഹങ്ങൾ ഉണ്ട്. പക്ഷേ ഇന്നുള്ള ജീവിതത്തിനും നന്ദി.”
James Joseph Adhikarathil
Comments
Post a Comment
Jamesadhikaram land consultancy Kerala